سلام امروز داشتم کتاب ادبیاتم رو میخوندم به یه شعر از سعدی رسیدم خیلی قشنگ بود واقعآ قشنگ بود

عجب شاعری بوده این سعدی ایول

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی          عهد نا بستن از آن به که ببندی و نپایی
دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم          باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی!
حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان          این توانم که بیایم به محلت به گدایی
شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن          تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی
پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند          تو بزرگی و در آیینه کوچک ننمایی
عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت          همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی
روز صحرا و سماع است و لب جوی و تماشا           در همه شهر دلی ماند که دیگر نربایی؟
گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم          چه بگویو؟که غم از دل برود چون تو بیایی
آن نه خال است و زنخدان سر زلف پریشان          که دل اهل نظر برد،که سری است خدایی

بی مهر و وفایی